လူတိုင္းကေတာ့..ကိုယ္ဘ၀အတြက္ရုန္းကန္ေနၾကတာပါပဲ။ျမိဳ႔မွာေနတဲ့လူလည္းျမိဳ႔
မွာအေလ်ာက္ရုန္းကန္ေနရသလို…ေတာမွာေနတဲ့လူလည္းေတာအေလ်ာက္ရုန္း
ကန္ေနရတာပါပဲ။ဘ၀မွာရွင္သန့္ေနထိုင္ဖို႔နဲ႔..၀မ္းတထြာအတြက္…ၾကိဳးပမ္းေနၾကရတာပါပဲ။
ဘ၀မ်ိဳးစံုအလႊာမ်ိဳးစံုအလိုက္..ရုန္းကန္ေနရတယ္။ရွင္းဖတ္ဘူးတဲ့
ပ်င္း-ေပ်ာ္-ပ်က္-ေျပး ဆိုတဲ့စကားေလးလံုးကိုအေျခခံျပီးသူငယ္ခ်င္းေတြကို
အသိတခုမွ်ေ၀ေပးခ်င္လို႔ပါ။
ဘ၀ေလာကဒဏ္အတြက္…ရုန္းကန္ေနရတဲ့အခါ..ကိုယ္အရပ္ေဒသ၊ကိုယ္ျမိဳ႔၊ကိုယ္
ရြာကိုစြန္႔ျပီး…တစ္ရြာမေျပာင္းသူေကာင္းမျဖစ္စကားနဲ႔အညီ..လူေတြကကိုယ္ေဒသကိုစြန္႔ခြာျပီး
ကိုယ္ဘ၀၀မ္းရွာဖူလံုေရးအတြက္စြန္႔ခြာၾကရတယ္။
ဘ၀၀မ္းစာအတြက္ရွာေဖြရာမွာ…ရိုးသားစြာေနထိုင္ျပီး..မလုပ္ဘူးတာ…မျမင္ဘူးတာေတြ.
.မၾကံဳဘူးတာေတြ..အတုျမင္အတတ္သင္ရာမွာ..အလြယ္လိုက္လမ္းမမွားဖို႔..
ပညာရွာဖို႔ေရာက္လာတဲ့…လူငယ္ေလးေတြကမိဘကသားသမီးဘ၀တိုးတက္ေစခ်င္လို႔
ကိုယ္သားသမီးကို.
.သူမ်ားသားသမီးထက္ေတာ္ေစခ်င္တတ္ေစလို႔..ငါသမီးက
ေတာ့၊ငါ့သားေလးကေတာ့..ေတာမွာေနရင္ငါတို႔လိုပဲေတာင္ယာအလုပ္၊ငါးဖမ္းအ
လုပ္ပဲလုပ္ေနရမွာ…သားသမီးဆိုတာ..မိဘထက္ေျခတလွမ္းသာေနရမယ္
ဆိုျပီးမိဘေတြကေတာ့..အေျမာ္အျမင္ၾကီးစြာ..ေတာကေနျမိဳ႔ကိုပို႔လိုက္က်တယ္။
လူငယ္ေလးေတြကလည္းအားတတ္သေရာ…ေရာက္လာတုန္းကေတာ့…
ငါမိဘအတြက္ငါတို႔ၾကိဳးစားမယ္..စိတ္ကူးနဲ႔လာၾကတာေပါ့။
လူဆိုတာလည္းခက္သားလား…အတုျမင္အတတ္သင္ခ်င္ေလ။
ကိုယ္မသိတာကိုစူးစမ္းလိုက္ရမွ။ေတာကတတ္လာတုန္းကေတာ့ရိုးရိုးေလးေပါ့။အေဖၚကလည္းမရွိ၊
ဘယ္သြားလို႔ဘယ္လာရမွန္းလည္းမသိေလေတာ့ (ပ်င္း)ေနတာေပါ့။
အခ်ိန္ျပည့္စာကိုပဲအပတ္တကုတ္ၾကိဳးပမ္းေနတာေပါ့။
ေနာက္ပိုင္းသူငယ္ခ်င္းအ
ေပါင္းအသင္းကလည္းမ်ားလာေရာ္ ..ဟိုသြားခ်င္..ဒီသြာခ်င္ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။
မိဘကြယ္ရာမွာဆိုေတာ့
လြတ္လပ္ေနၾကတာေပါ့။မိတ္ေဆြမ်ားလာေတာ့(ေပ်ာ္)တတ္လာတယ္။
မိဘကလည္း
ပံ့ပိုးေပးေနေလေတာ့…ပူပင္စရာမထား…မိဘျဖစ္သူကေတာ့…ေတာင္
ယာလုပ္၊ယာလုပ္ျပီးသားသမီးပညာေရးအတြက္…ေနပူမေရွာင္..မိုးရြာမေရွာင္
လုပ္ေနတာေပါ့.ငါ့သားသမီးပညာေရးအတြက္ဆိုျပီး…သားသမီးလုပ္ေနတဲ့လူေတြကေတာ့…
.မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားလာေတာ့…ပိုက္ဆံကမေလာက္ငေတာ့ဘူး
ေလ။မိဘေတြဆီကလိုသမွ်ေတာင္း…ေက်ာင္းကိစၥကိုအေၾကာင္းျပျပီးေတာင္း…လိုသေလာက္မရေတာ့
…ေက်ာင္းေျပးတတ္လာျပီး….မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း
ေကာင္းရင္ေတာ့တမ်ိဳးေပါ့….မေကာင္းရင္ေတာ့ရင္ေလးစရာ…မဟုတ္ကဟုတ္က
အလုပ္ေတြလုပ္ျပီး….ဘ၀ရွင္သန္ေနဖိုအတြက္..လုပ္မိရင္ေတာ့..မိဘေတြရင္က်ိဳးရွာပီေပါ့.
ကိုယ္ကိုတိုင္လည္းဘ၀(ပ်က္)ျပီးကိုယ္ရည္မွန္းရာပန္းတိုင္ေပ်ာက္ျပီေပါ့။
သားသမီးဒုကၡေရာက္ျပီးဆို…အရင္ဆံုးတမ္းတမိတာကမိဘပါပဲ။
(ခလုတ္တုိက္မွအမိတစကားပံု)ထဲကလိုဘ၀လည္းပ်က္ေရာ္ကိုယ္ဘ၀ကိုးကြယ္ရာ
မိဘေတြရွိတဲ့ေနရာကို(ေျပး)ရျပီေပါ့။
ကိုယ္ဘ၀ရဲ့အၾကီးမားဆံုး…အရိပ္ေလးဆီ…ရင္ခြင္ပါပဲ။
သူငယ္ခ်င္းအားလံုးလည္းရွင္းေရးသားတဲ့စာေလးကိုဖတ္ျပီးအသိတခုတိုးမယ္
လို႔ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။
အခုေခတ္လူငယ္ဆိုတာ..ေနာင္တေခတ္ေခါင္းေဆာင္ေလးေတြပါပဲ။
ကိုယ္ရည္မွန္းရာပန္းတိုင္ကို…ခလုတ္မထိဆူးမညိွပဲေျဖာင္းတန္းစြာေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္
ၾကပါေစေနာ္။
ရွင္းလည္းၾကိဳးစားေနဆဲပါရွင္။
အားလံုးလည္းလိုရာပန္းတိုင္ကိုေရာက္နိုင္ပါေစေနာ္
ေလးစားလွ်က္
ရွင္းသန့္ေမ
